Σελίδες

Τετάρτη 3 Σεπτεμβρίου 2014

Τί πρέπει να ξέρετε για τις αιτήσεις των δυσπρόσιτων σχολείων




Συγκεκριμένα δυσπρόσιτα σχολεία, όπως είχε αποκαλύψει το news.gr, θα κληθούν να δηλώσουν οι εκπαιδευτικοί το διάστημα από 3 έως και 5 Σεπτεμβρίου. Η ρύθμιση για τα δυσπρόσιτα σχολεία αναμένεται να ψηφιστεί αύριο στο νομοσχέδιο που κατέθεσε το Υπουργείο Παιδείας. Στην εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας τονίζεται ότι ουδεμία δυνατότητα υφίσταται περί τροποποίησης των λοιπών πεδίων της αρχικής αίτησης του αναπληρωτή (π.χ. των περιοχών προτίμησης).

Πως αναμένεται να γίνει η κάλυψη των κενών

«Δάσκαλος γεννήθηκα, δάσκαλος και θα πεθάνω»





Ο Εμμανουήλ Κριαράς στο σπίτι του, στη Θεσσαλονίκη, την άνοιξη του 2007, φωτογραφημένος από τον Αλέξανδρο Αβραμίδη. Τότε, έκλεινε τα 101. Εως το τέλος του διατηρούσε μια θαυμαστή διαύγεια σκέψης.
«Ζωή είναι να πράττεις το καθήκον σου. Οταν ακούς ό,τι σου λέει η φωνή σου. Οχι τα αυτιά. Και η ειλικρίνεια. Ο εσωτερικός μας εαυτός, κατά το δαιμόνιο του Σωκράτη, είναι αυτός που υπαγορεύει τις πράξεις μας. Ζωή για μένα είναι να γράφω και να κηρύττω. Δάσκαλος γεννήθηκα, δάσκαλος παρέμεινα και δάσκαλος θα πεθάνω». Στριφογυρίζουν ακόμη στο μυαλό μου οι τελευταίες λέξεις του Εμμανουήλ Κριαρά, η σύνοψή του για τη ζωή όπως μου την κατέθεσε λίγους μήνες πριν τον εγκαταλείψει το σώμα του.

10 φράσεις που σαμποτάρουν έμμεσα τα παιδιά μας

10 φράσεις που σαμποτάρουν έμμεσα τα παιδιά μας
Υπάρχουν πολλές – προφανώς λανθασμένες, επιζήμιες και τρομερές – κουβέντες να πει κάποιος σε ένα παιδί («Μακάρι να μην είχες..» ή « Είσαι ο λόγος που πήραμε διαζύγιο» μεταξύ αυτών). Μπορεί να σας φανεί περίεργο, εάν ανακαλύψετε ότι κάποιες φαινομενικά ακίνδυνες φράσεις, μπορεί να προκαλέσουν δυσαρέσκεια, να ρίξουν την αυτοεκτίμηση ή να δημιουργήσουν άλλα λιγότερο ή περισσότερο επιθυμητά συναισθήματα στα παιδιά σας. Η συγγραφέας και Ιδρυτής της εταιρείας Positive Parenting Solutions Amy McCready, λέει : «Εχουμε τις καλύτερες προθέσεις, αλλά συχνά λέμε πράγματα στα παιδιά μας, χωρίς σκέψη για το πώς τα παιδιά μας εκλαμβάνουν τα λόγια μας». Παρακάτω θα διαβάσετε 10 φράσεις που θα πρέπει να σκεφτείτε δύο φορές, πριν τις επαναλάβετε στα παιδιά σας. 

Τρίτη 2 Σεπτεμβρίου 2014

Επιμορφωτική συνάντηση νηπιαγωγών

Σας ενημερώνουμε ότι πρόκειται να πραγματοποιηθεί επιμορφωτική συνάντηση  με  θέμα: «Σχεδιασμός και οργάνωση του σχολικού περιβάλλοντος του νηπιαγωγείου», με εισηγήτρια την κ. Δήμητρα Γκανιάτσα, Σχολική  Σύμβουλο  Προσχολικής  Αγωγής  Ν.  Ιωαννίνων. Η επιμορφωτική συνάντηση  θα  πραγματοποιηθεί  στην  Αίθουσα Πολλαπλών Χρήσεων  του  5ου Δημοτικού  Σχολείου  Ιωαννίνων Γυναικών Πίνδου 17 (2651025620) κατά  τις  ώρες  9:00 π.μ.- 11:00 π.μ.,  ως  εξής:

Λειτουργικά κενά - Προσωρινή τοποθέτηση εκπαιδευτικών ΠΕ19-20, ΠΕ05, ΠΕ07, ΠΕ08

ΠΥΣΠΕ Ιωαννίνων: Χαρακτηρισμός λειτουργικά υπεράριθμων εκπαιδευτικών - Δήλωση τοποθέτησης.

Τα κενά στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση μετά τις αποσπάσεις


Έγγραφο των αιρετών Μπράτη Δημήτρη και Παληγιάννη Βασίλειο, με τα κενά της Πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης μετά τις αποσπάσεις. 
Δείτε παρακάτω στον ενεργό σύνδεσμο τους πίνακες με τα κενά που απέμειναν στην Π.Ε. σε όλες τις ειδικότηες, μετά τις αποσπάσεις που έγιναν στις 26.08.2014


Στο έγγραφο επισημαίνονται τα εξής: 

1.    Τα κενά αυτά δεν είναι τα οριστικά, αφού έχουν ζητηθεί νέα στοιχεία, μέχρι 3/9/14, από τις Διευθύνσεις Π.Ε.
2.    Στις κοινές ειδικότητες Π.Ε. και Δ.Ε. τα κενά είναι λιγότερα, σε ορισμένες περιοχές, επειδή αποσπάσθηκαν και συνάδελφοι της Δ.Ε. στην Π.Ε.
3.    Δεν έχει προσδιορισθεί συνεδρίαση του ΚΥΣΠΕ για β΄ κύκλο αποσπάσεων.





«Εγώ φταίω…» – ΑΞΙΖΕΙ να διαβαστεί από όλους τους γονείς



«Εγώ φταίω…» – ΑΞΙΖΕΙ να διαβαστεί από όλους τους γονείς
Νομίζεις πως είναι κάπου μακριά και δεν ακούν.
Νομίζεις πως είναι απασχολημένα και δεν σε βλέπουν.
Νομίζεις πως είναι μικρά και δεν θα καταλάβουν…
Η μαμά γύρισε αργά από τη δουλειά. Είναι κουρασμένη. Κάνει δουλειές και είναι θυμωμένη.
Εγώ φταίω αν είχα μαζέψει τα παιχνίδια μου, δεν θα χρειαζόταν να κουραστεί για να τα μαζέψει εκείνη…
Η αλήθεια είναι πως είναι εκεί. Κρυμμένα ή απλά αόρατα. Μέσα στον μικρό χρωματιστό τους κόσμο, εκεί που εσύ είσαι πελώριος.
Ο γονιός, ο τροφός, ο δάσκαλος, ο αρχηγός…
Ο Πελώριος!
Η μαμά ξέχασε το φαγητό. Το φαγητό κάηκε κι η μαμά είναι λυπημένη γιατί πρέπει να κάνει άλλο.
Εγώ φταίω. Αν είχα κάνει μόνος τα μαθήματα μου δεν θα χρειαζόταν η μαμά να με βοηθήσει και δεν θα καιγόταν το φαγητό…
Ακούν, νιώθουν, οσφραίνονται την αγωνία, το φόβο, το θυμό, την κούραση, την ένταση… Τα νιώθουν χωρίς να το θέλουν.

Κατανομή σχολικών τάξεων, νομικό πλαίσιο και πρακτικές, από τους Λούκα Παναγιώτη και Μπλέτσα Χρήστο .




Κάθε χρόνο, με την έναρξη του σχολικού έτους, στην πρώτη συνεδρίαση του διδακτικού προσωπικού του σχολείου πραγματοποιείται η συζήτηση για την κατανομή των τάξεων και τμημάτων στους εκπαιδευτικούς, αν αυτή δεν έχει γίνει κατά τη συνεδρίαση του Ιουνίου του προηγουμένου σχολικού έτους
{Π.Δ. 201, άρθρο 13, παραγρ. 12, εδάφιο α, περίπτ. (2)}.

Η συνεδρίαση πραγματοποιείται τις πρώτες μέρες του Σεπτεμβρίου, όσο το δυνατόν νωρίτερα, και στόχο έχει αφενός την οργάνωση της σχολικής μονάδας (κατανομή αιθουσών, διαμόρφωση χώρων κτλ), αφετέρου την προετοιμασία των ίδιων των εκπαιδευτικών (πχ προετοιμασία υλικοτεχνικών μέσων που θα αξιοποιηθούν κατά τη διδακτική διαδικασία, προετοιμασία γραφειοκρατικών εκκρεμοτήτων κτλ).

Ο Σύλλογος Διδασκόντων κάθε σχολικής μονάδας είναι το κυρίαρχο όργανο διοίκησης και , ως εκ τούτου και σύμφωνα με το νόμο και τις σχετικές εγκυκλίους του Υπουργείου Παιδείας, υπεύθυνος για την κατανομή των
τάξεων.

Σε περίπτωση που ο Σύλλογος Διδασκόντων αδυνατεί να πραγματοποιήσει την κατανομή τάξεων και τμημάτων, καλείται ο Διευθυντής του Σχολείου να διαμορφώσει πρόταση (σε συνεργασία με τον αρμόδιο Σχολικό Σύμβουλο και πάντα αιτιολογώντας τη σχετική απόφαση με παιδαγωγικά κριτήρια) και να την καταθέσει στο Σύλλογο Διδασκόντων προς συζήτηση.

Ο νόμος δεν προβλέπει με απόλυτη σαφήνεια τον τρόπο με τον οποίο γίνεται η κατανομή των τάξεων. Επειδή σε κάθε σχολείο υπάρχουν ιδιαιτερότητες που δύσκολα μπορούν να προβλεφθούν, τον τρόπο κατανομής των τάξεων τον ορίζουν τα μέλη του Συλλόγου Διδασκόντων.

Ασφαλώς υπάρχουν κάποιες συγκεκριμένες κατευθύνσεις :

1) Η κατανομή των τάξεων στο διδακτικό προσωπικό έχει την έννοια πως όλες οι τάξεις ανήκουν σε όλους και η κατανομή τους πρέπει να γίνεται ανάλογα με τις απαιτήσεις, τα προσόντα, τις κλίσεις, τις ιδιαίτερες ικανότητες του κάθε δασκάλου, τις δυσκολίες ή τις ιδιαίτερες συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο αλλά και το γενικότερο συμφέρον των μαθητών και του σχολείου.

2) Όποιος εκπαιδευτικός επιθυμεί, μπορεί να συνεχίσει να διδάσκει στην τάξη που είχε πάρει κατά το προηγούμενο έτος και για δεύτερη χρονιά. Αν επιθυμεί να διδάξει στην ίδια τάξη για τρίτη συνεχόμενη χρονιά θα πρέπει να υπάρξει και σχετική συγκατάθεση από το Σχολικό Σύμβουλο και να αιτιολογείται με παιδαγωγικά κριτήρια.

3) Γενικά αποθαρρύνονται οι εκπαιδευτικοί που είναι γονείς ή συγγενείς μαθητών να παίρνουν την τάξη που φοιτούν τα παιδιά τέκνα τους –συγγενείς τους για να αποτρέπεται η συνέχεια της «κηδεμονίας» των μαθητών εντός σχολείου. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι απαγορεύεται!

4) Στις σχολικές μονάδες που η θέση του Υπεύθυνου του Ολοήμερου Τμήματος είναι και θέση Υποδιευθυντή το τμήμα αναλαμβάνει εκπαιδευτικός με οργανική θέση στη σχολική μονάδα.

Με το πέρασμα των χρόνων έχουν υιοθετηθεί από τους εκπαιδευτικούς μερικοί «άγραφοι κανόνες» που όμως δεν αποτελούν και πανάκεια, ούτε και είναι υποχρεωτικό να ακολουθούνται από όλες τις σχολικές μονάδες.

Σε γενικές γραμμές οι κανόνες συνοψίζονται στους εξής:

1) Οι Σύλλογοι Διδασκόντων ορίζουν οι ίδιοι τα κριτήρια, πάντα με
γνώμονα το συμφέρον των μαθητών του σχολείου.

2) Πρώτα επιλέγουν τάξη αυτοί που έχουν οργανική θέση στο σχολείο, έπειτα οι αποσπασμένοι σε αυτό και τέλος οι αναπληρωτές.

3) Σε περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι του ενός εκπαιδευτικοί με οργανική θέση στο σχολείο τότε η σειρά καθορίζεται από τη σειρά αρχαιότητας στη σχολική μονάδα (δηλαδή το ποιος τοποθετήθηκε πρώτος,
ποιος δεύτερος κτλ).

4) Σε περίπτωση που υπάρχουν περισσότεροι του ενός αποσπασμένοι τη σειρά επιλογής καθορίζουν τα μόρια απόσπασης των εκπαιδευτικών.

Σε κάθε περίπτωση τα κριτήρια είναι σωστό να ορίζονται στην έναρξη της συζήτησης, να συμφωνούνται από όλους και μετά να προβαίνουν οι εκπαιδευτικοί στην κατανομή των τάξεων.

Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των εκπαιδευτικών γίνεται ονομαστική ψηφοφορία.

Αν και πάλι δε συμφωνούν οι εκπαιδευτικοί, τότε γίνεται κλήρωση με ευθύνη του Διευθυντή της Σχολικής Μονάδας.

Στην κατανομή των τάξεων δεν υπάρχει έγκυρη απόφαση «κατά πλειοψηφία» αλλά μόνο «ομόφωνα». Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των μελών του συλλόγου διδασκόντων, άσχετα με τον αριθμό των διαφωνούντων, επιλέγεται η λύση της κλήρωσης.

Σε κάθε περίπτωση ο Σύλλογος Διδασκόντων οφείλει να πραγματοποιεί την κατανομή των τάξεων με γνώμονα το συμφέρον των μαθητών και το γράμμα του νόμου.

Ο χωρισμός των τάξεων στη σχολική μονάδα


Ο χωρισμός των τάξεων είναι ο κύριος καταμερισμός εργασίας μέσα στην σχολική μονάδα (μαζί με την κατανομή αρμοδιοτήτων). Αν και ο σωστός προγραμματισμός θα επέβαλλε να γίνεται στο τέλος του σχολικού έτους, απασχολεί συνήθως τους εκπαιδευτικούς στην αρχή της σχολικής χρονιάς. Έχει λοιπόν σημασία να δούμε τις παρούσες πρακτικές αλλά και το πως θα θέλαμε να γίνεται αυτός ο καταμερισμός εργασίας.

Το Υπουργείο δεν έχει καθορίσει ένα αυστηρό πλαίσιο για τον χωρισμό των τάξεων. Αφήνει το Σύλλογο Διδασκόντων να αποφασίσει. Ταυτόχρονα βάζει μερικούς «παιδαγωγικούς περιορισμούς». Παραδείγματος χάρη αν επιθυμεί ένας εκπαιδευτικός να πάρει πάνω από 2 συνεχόμενες χρονιές την ίδια τάξη είναι αναγκαία η συναίνεση του σχολικού συμβούλου. Αυτοί οι περιορισμοί δεν είναι δεδομένοι στην παιδαγωγική, εφόσον σε άλλες εκπαιδευτικές προτάσεις επιβάλλεται ένας εκπαιδευτικός να ακολουθεί το παιδί σε όλη του την πορεία, ώστε να μάθει εις βάθος την προσωπικότητα του. Ακόμα και στην ελληνική πραγματικότητα υπάρχουν εξαιρέσεις. Οι εκπαιδευτικοί των ειδικοτήτων (γυμναστική, αγγλικά) μπορούν π.χ. να πάρουν ένα τμήμα για πολλά χρόνια. Σε κάθε περίπτωση αφήνεται ένα ευρύ περιθώριο δράσης στον Σύλλογο Διδασκόντων.
Πέρα όμως από το Υπουργείο έχει δημιουργηθεί και μία άτυπη παράδοση για το πως μοιράζονται οι τάξεις. Σύμφωνα με τις πάγιες πρακτικές, οι εκπαιδευτικοί αποφασίζουν κατά σειρά ανάλογα με μερικά αντικειμενικά κριτήρια, όπως η οργανική θέση και η παλαιότητα. Αυτό διασφαλίζει κάποιου είδους αντικειμενική αντιμετώπιση. Ωστόσο ο τρόπος με τον οποίο πραγματοποιείται ο καταμερισμός εργασίας δημιουργεί άτυπες ιεραρχίες μέσα στο Σύλλογο Διδασκόντων (οι παλιοί και οι νέοι – αυτοί που έχουν οργανική και οι αποσπασμένοι – οι μόνιμοι και οι αναπληρωτές που ήρθαν τελευταία στιγμή – αυτοί που ήταν στο σχολείο και ξέρουν το «καλό τμήμα» και αυτοί που δεν έχουν εικόνα του σχολείου). Βεβαίως, όλοι μπορούμε να είμαστε μνησίκακα ικανοποιημένοι και όπως στο στρατό, να περιμένουμε κάποια στιγμή να «παλιώσουμε» για να έχουμε το δικαίωμα της επιλογής. Πιο σημαντικό είναι όμως, ότι ο συγκεκριμένος καταμερισμός εργασίας πραγματοποιείται με μοναδικό κριτήριο τις ατομικές επιθυμίες των εκπαιδευτικών και όχι τις πραγματικές ανάγκες του σχολείου, δηλαδή τα κοινά προβλήματα της κοινότητας. Έτσι, π.χ. προσπαθεί ο καθένας να αποφύγει το “προβληματικό” τμήμα, με αποτέλεσμα το πρόβλημα να παραμένει και να διογκώνεται χρόνο με τον χρόνο. Επιπλέον, με την καθιέρωση της αξιολόγησης του εκπαιδευτικού αυτή η αγωνιώδης προσπάθεια να βρεθεί (ή να δημιουργηθεί) το «καλό τμήμα» θα ενταθεί ακόμα περισσότερο.
Στοχεύοντας λοιπόν, στις οριζόντιες σχέσεις στο πλαίσιο της λειτουργίας ενός δημοκρατικού Συλλόγου Διδασκόντων και στην καλύτερη λειτουργία του σχολείου θα μπορούσαμε να προτείνουμε μία διαφορετική πρακτική για τον χωρισμό των τάξεων. Ο χωρισμός να γίνει συλλογικά με άξονα τις ιδιαιτερότητες των μαθητών, των τμημάτων και του σχολείου, αφού πρώτα αυτές συζητηθούν και αναλυθούν διεξοδικά. Έτσι ώστε να μην κοιτάμε ποια είναι τα καλύτερα τμήματα και να προσπαθήσουμε να τα πάρουμε (αφήνοντας τους νεότερους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα), αλλά να εξετάσουμε ποιος εκπαιδευτικός μπορεί να ανταποκριθεί πληρέστερα στις εκπαιδευτικές ανάγκες ενός τμήματος και συγχρόνως τι είδους υποστήριξη χρειάζεται από τους υπολοίπους. Ένας τέτοιος καταμερισμός εργασίας μπορεί να μας προσφέρει περισσότερες δυνατότητες, ώστε τα εκπαιδευτικά προβλήματα της τάξης να καταστούν προβλήματα όλου του σχολείου. (Ένα π.χ. υπερκινητικό παιδί δεν είναι μόνο πρόβλημα της «άτυχης» δασκάλας που το πήρε, αλλά όλου του σχολείου).
Επιπλέον, το σπάσιμο των κάθετων σχέσεων αφήνει περισσότερες δυνατότητες για να ικανοποιηθούν πραγματικές ανάγκες συναδέλφων, αφού βεβαίως αυτές διατυπωθούν δημοσίως. Αντί να κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας προσπαθώντας να γλυτώσουμε από αυτό που δε θέλουμε, προτιμότερο είναι να το δηλώσουμε και να συμμετέχουμε σε μία ειλικρινή συζήτηση που να αποσκοπεί στο κοινό, συλλογικό καλό.
Έτσι, εφόσον λυθούν κατά προτεραιότητα αυτά τα ζητήματα (τα κοινά προβλήματα της σχολικής κοινότητας) μπορούν να ικανοποιηθούν οι ανάγκες και οι επιθυμίες των εκπαιδευτικών ή μπορούν να χωριστούν οι υπόλοιπες τάξεις κατά την παραδοσιακή πρακτική, λαμβάνοντας δηλαδή υπόψη την παλαιότητα ή την οργανικότητα ή ένα συνδυασμό των δυο παραμέτρων.
Σε μία τέτοια πρακτική ίσως αντιδράσουν κάποιοι συνάδελφοι που έχουν βολευτεί με ένα συγκεκριμένο καταμερισμό (παίρνουν π.χ. μόνο ολοήμερο ή μόνο Γ’ και Δ’), ή νεώτεροι που φοβούνται συγκεκριμένες τάξεις (π.χ. μικρές ή μεγάλες). Αλλά θα μας προσφέρει την δυνατότητα να προτάξουμε τα κοινά ζητήματα του σχολείου και των μαθητών, όπως και να λύσουμε τα μεταξύ μας ζητήματα μέσα από ανοιχτή διαβούλευση χωρίς εκ των προτέρων ιεραρχήσεις.