Μεγάλη ήταν η συμμετοχή στα Γιάννενα στις 21 Οκτωβρίου στην απεργία των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης που προκηρύχθηκε από την Διδασκαλική Ομοσπονδία Ελλάδας, με τη συμμετοχή επίσης της τοπικής ΕΛΜΕ, με στάση εργασίας, καθώς και της ΟΕΓΝΕ (Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας) και της ΟΔΠΤΕ (Ομοσπονδία Διοικητικού Προσωπικού Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης) με 24ωρη απεργία. Επίσης εκτός από τους εκπαιδευτικούς στην απεργιακή κινητοποίηση είχε τη δυνατότητα να συμμετάσχει όλος ο κόσμος της εκπαίδευσης, όπως μαθητές και μαθήτριες, φοιτητικοί σύλλογοι αλλά και γονείς.
Η συγκεκριμένη απεργία χαρακτηρίζεται ως κλαδική με πολλαπλά οφέλη, μιας και αναδεικνύει στην κοινή γνώμη και στους γονείς τα σοβαρά προβλήματα των σχολείων, όπως αξιοπρεπείς μισθούς, μόνιμους διορισμούς, μικρότερα τμήματα, ασφαλή σχολικά κτίρια, επαρκή χρηματοδότηση και ίσα εργασιακά δικαιώματα για όλους τους εκπαιδευτικούς. Επιπλέον αποτελεί μοχλό πίεσης στην κυβέρνηση και ισχυρό διαπραγματευτικό μέσο του συνδικάτου με την κυβέρνηση. Όταν ένας κλάδος απεργεί ενισχύει την αλληλεγγύη και τη συσπείρωσή του, μιας και ενώνει όλους και όλες τους/τις εργαζομένους/νες, μόνιμους/ες και αναπληρωτές/τριες κάτω από κοινά αιτήματα. Και τα αιτήματα αφορούν τόσο τον κλάδο των εκπαιδευτικών όσο και τα μορφωτικά δικαιώματα των παιδιών.
Ο επαγγελματισμός των εκπαιδευτικών αφορά τόσο την ιδεολογία, τις στρατηγικές και τη ρητορική που χρησιμοποιούν για να προστατέψουν και να διασφαλίσουν το υψηλό επαγγελματικό τους status, το κοινωνικό τους κύρος, τις συνθήκες εργασίας αλλά και τα προνόμια που θεσμικά κατέχουν. Στο πλαίσιο αυτό η συμμετοχικότητα των εκπαιδευτικών ως ενεργών δρώντων ατόμων στον επαγγελματικό τους χώρο, με ομαδικότητα ως μορφή επικοινωνίας και συνεργασίας, διαμορφώνει κοινές αντιλήψεις για την εργασία τους και έτσι δραστηριοποιούνται σε ευρύτερο πλαίσιο που αφορά την εκπαίδευση και την κοινωνία, διαδικασία απαραίτητη στις μέρες μας. Η εμπειρία της απεργίας επομένως, ως συλλογική μορφή διεκδίκησης, τους/τις ενδυναμώνει ενώ παράλληλα αποτελεί μηχανισμό δημοκρατικής διεκδίκησης και έσχατο μέσο πίεσης μιας και συνεπάγεται την απώλεια του ημερομισθίου.
Όμως πως αλλιώς μπορεί να γίνει όταν τα προβλήματα είναι οξυμένα και κυρίως διαχρονικά, χωρίς καμία ικανοποίησή τους, ενώ επιπλέον αφορούν πεδίο του στενού πυρήνα του κοινωνικού κράτους, την εκπαίδευση των παιδιών; Ακριβώς για αυτούς τους λόγους, τις δράσεις μας αυτές διέπει πέρα ως πέρα η έννοια του δικαίου και αυτό κάνει τον αγώνα μας σημαντικό.
Απεργήσαμε όχι μόνο για αυτά που στερούμαστε αλλά κυρίως και για διεκδικήσουμε αυτά που μας αξίζουν και για τα οποία δεν δικαιούμαστε να σιωπούμε.
Εμείς στο σχολείο παλεύουμε να βάλουμε το λιθαράκι μας στην προσπάθεια για μορφωμένους ενεργούς πολίτες και όχι χειραγωγήσιμα όντα.
Γίναμε οι φωνές των παιδιών μας που δεν τους αναγνωρίζεται η δυνατότητα να διεκδικήσουν από μόνα τους. Τα μεγαλύτερα παιδιά (μαθητικοί και φοιτητικοί σύλλογοι) έχουν τη δυνατότητα, όπως και έγινε στη συγκέντρωσή μας, να διαμαρτύρονται παίρνοντας το λόγο και εκφράζοντας τις απόψεις τους, μαθαίνοντας πως να αλληλοεπιδρούν μέσα από συλλογικές διαδικασίες, ώστε να μην παρατηρείται το φαινόμενο που συχνά ισχύει, όπου διάφοροι πολιτικοί και ιδεολογικοί χώροι να προσπαθούν να καπηλευτούν την αγανάκτηση, τον αυθορμητισμό και την μαχητικότητά τους.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου